Propozycja Programowa
Chorągwi Lubelskiej ZHP
Kampania Bohater
im. Polskich Lotników

/
0
UDOSTĘPNIJ
Start Propozycja Programowa
Chorągwi Lubelskiej ZHP
Kampania Bohater
im. Polskich Lotników



Kampania Bohater, czyli tak naprawdę co?

Zgodnie z Uchwałą nr 1 XIV Zjazdu Chorągwi Lubelskiej ZHP z dnia 24 listopada 2018 r. w sprawie 100. rocznicy utworzenia Chorągwi Lubelskich, Zjazd zobowiązał władze Chorągwi do przeprowadzenia kampanii bohater, a wszystkie środowiska do aktywnego włączenia się w jej realizację. Jednak są to tylko suche ustalenia z dokumentu Zjazdowego, bo kampania i tenże bohater ma być sposobnością dla całej Chorągwi do braterskiego działania i posiadania wspólnego mianownika. Tożsamy bohater ma nam pomóc w budowaniu jedności, wyznaczać nasz wspólny horyzont oraz pogłębiać tożsamość i dziedzictwo kulturowe naszego regionu.

Propozycja programowa, którą oddajemy w Wasze ręce, jest początkiem naszej wspólnej drogi. Będziemy poznawać naszego bohatera, a także wartości, które się z nim wiążą. Po jej zakończeniu zdecydujemy, czy razem podołamy obowiązkowi, jakim jest posiadanie jednego, ale zbiorowego bohatera. Jest to zobowiązanie nie tylko na rok, a na lata.

Polscy Lotnicy, to bohater, którego wybraliśmy z wielu propozycji. Jest to propozycja dająca szansę na wyróżnienie każdego środowiska i każdego miejsca. Jest to bohater, który daje szeroki wachlarz możliwości pracy każdej grupie wiekowej i na każdym szczeblu. Od zucha po instruktora, poprzez gromady i drużyny, po całą chorągiew.


Słowo Komendy Chorągwi Lubelskiej ZHP

Tylko nieznane przeraża człowieka. Ale dla tego kto mu stawia czoło, ono już nie jest nieznane.
Antoine Marie Roger de Saint-Exupéry

Wiele można pisać i mówić, teraz czas na działanie, które ma na celu poznanie naszego bohatera. Drodzy drużynowi i instruktorzy, przekonajcie się na własnej skórze i zapoznajcie się z wachlarzem możliwości, które daje ów bohater.

Droga Drużynowo, drogi Drużynowy, zabierz swoich podopiecznych w przygodę, jaką może stać się odkrywanie nieznanego dziedzictwa, ale i współczesnych elementów związanych z Polskimi Lotnikami na terenie Waszego działania. Tylko poprzez świadome działanie zdecydujmy o losach wybranego bohatera, jakim są Polscy Lotnicy! Mamy nadzieję, że podstawowe jednostki organizacyjne, realizując propozycje, same przekonają się, ile wspólnych mianowników mogą znaleźć na terenie swojego działania związanych z bohaterem, którego imię zdobywamy.

Drodzy Instruktorzy, dajcie z siebie wszystko, aby ta kampania była widoczna w Waszych środowiskach. To na Waszych ramionach spoczywa sukces jej promocji i zachęcenie młodzieży do zapoznania się z treścią propozycji. Niech trud, jaki do tej pory w nią włożyliśmy, nie pójdzie na marne! Zuchy, harcerze i wędrownicy liczą, że damy im narzędzia do realizacji metody harcerskiej, które zarazem zbudują wspólną więź od północy po południe, od wschodu do zachodu naszej chorągwi. Dajmy tej idei szansę!

Dzięki propozycji programowej, która została przygotowana przez ekspertów historii polskiego lotnictwa oraz metodyków harcerskich, odkryjecie wiele powiązań z bohaterami, którzy umiłowali lotnictwo, tak charakterystyczne niegdyś oraz współcześnie dla naszego województwa.

hm. Tomasz Sych – Komendant Chorągwi Lubelskiej ZHP
hm. Ilona Bachanek-Matusiewicz – Z-ca Komendanta Chorągwi Lubelskiej ds. Programu i Pracy z Kadrą


Propozycje programowe

Propozycja dla hufców

 

pobierz

Propozycja dla metodyki zuchowej
pobierz

Propozycja dla metodyki harcerskiej
pobierz

Propozycja dla metodyki starszoharcerskiej
pobierz

Propozycja dla metodyki wędrowniczej
pobierz


Biografie wybranych lotników
Zygmunt Rafał PuławskiRoman WiszniowskiKlemens Felicjan LechnickiAntoni OstowiczFranciszek JachFranciszek ŻwirkoStanisław WiguraJadwiga Piłsudska-JaraczewskaJan ChojnackiMichał Bartler

Zygmunt Rafał Puławski
ur. 24 października 1901 r. w Lublinie, zm. 21 marca 1931 w Warszawie

Stopień
phm L.16/24 Naczelnik ZHP
Jednostka
III LDH im. R. Traugutta w Lublinie (1915-1920)
Najważniejsze fakty z życia

Członek Harcerskiego Batalionu Wartowniczego, uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1920 r. Absolwent Politechniki Warszawskiej (1925), instruktor kursów instruktorskich KCh w Lublinie (1920) i Zwierzyńcu (1922), członek kadry szkoleniowej obozów harcerskich KCh (1919-1921), organizator obozów wędrownych w polskie Tatry (1921-1925).

Osiągnięcia lotnicze

Inżynier, pilot – oblatywacz, konstruktor lotniczy, twórca serii polskich myśliwców. Opracował nowe rozwiązania w lotnictwie, m.in. podwozie nożycowe oraz oryginalny układ skrzydeł nazwany płatem Puławskiego lub płatem polskim. Owocem jego pracy i myśli twórczej są pościgowe samoloty myśliwskie jego własnej konstrukcji typu PZL I-VII i SP „Skaut”, duma polskiego lotnictwa, wzbudzające podziw w kraju i za granicą.

Osiągnięcia i zainteresowania pozalotnicze

Harcerz w najgłębszym i najlepszym tego słowa znaczeniu – jak pisze p. Halina Nowicka-Mejbaumowa. „Jego świetlana sylwetka winna upamiętnić się, jako żywy wzór do naśladowania wśród młodzieży harcerskiej. Rzadko można spotkać typ jemu podobny, łączący w sobie tyle różnorodnych cech dodatnich, wielkie zdolności z nadzwyczajną skromnością i brakiem zarozumiałości, zamiłowanie do nauki i świetne w niej postępy z dzielnością fizyczną, uprawianiem na szeroką skalę sportów, odbywaniem długich i trudnych wycieczek, nadzwyczajną surowość obyczajów i czystość duszy z serdeczną przyjacielskością i czułością w stosunkach koleżeńskich. Sumienny i obowiązkowy, pracy swej nie traktował jako ciężar i złą konieczność, lecz przeciwnie, znajdował w niej wielką radość i zadowolenie. Gorący patriota starał się służyć krajowi przede wszystkim czynem. Jego charakter można określić w paru krótkich słowach: „Był harcerzem z ducha i z ciała”.
W sprawach harcerskich nie lubił dużo mówić i czasu tracić na bezpłodnych czasem dyskusjach. Był człowiekiem czynu i każdą myśl realizował od razu. Z każdej najmniejszej chwili umiał skorzystać, by wyciągnąć nas z miejskiego, często szarego życia, gdzieś w góry, lasy, czy na nartach w śnieżną biel pól. Jakże umiał odczuwać piękno natury, zżyć się z nią i czerpać z jej skarbnicy radość i pogodę ducha. W czasie trudnych wycieczek zimowych i letnich w góry, które oprócz lotnictwa były jego ukochaniem, zdobywał hart duszy i ciała, i nas, nie dorównujących mu pod tym względem, ani wytrwałością, ani wyrobieniem, umiał zachęcić do szukania najwyższej rozkoszy w pokonywaniu trudności, czerpania głębokiej radości w życiu z naturą. Organizowane przez niego wyprawy nie miały na sobie piętna leniwego włóczęgostwa. Zamierzone cele musiał zawsze osiągnąć, pomimo spotykanych nieraz trudności. Odważny i wytrwały, nie miał w sobie jednak nic z brawury ani rekordomanii. To też na zawsze pozostały w pamięci przeżycia ze wspólnych wypraw. Z jakąż radością po trudach wspinaczki górskiej osiągaliśmy jakiś szczyt niebotyczny (Gerlach, Rysy i inne), by później jak na skrzydłach, zbiegać w doliny. Jak miłe były wieczory spędzone w góralskich szałasach lub po prostu wśród dzikich gór pod namiotem! Nie lubił mazgajstwa i słabości, starając się wpajać w swe otoczenie kult dzielności i zaradności. Lecz, gdy komuś z nas naprawdę było ciężko, umiał potrzebującego otoczyć braterską.


Roman Wiszniowski
ur. 13 kwietnia 1920 r. w Stanisławowie, zm. 17 lutego 1989 r. w Lublinie

Pseudonim

Roman Wisznia, vel Ludwik Bielik, vel Zbigniew Wysocki, Harcerz, Irys, Tarcza, Sosna, Opacz, Orion, Wicher, Wiatr, On, Joasia

Stopień

Cichociemny – spadochroniarz, porucznik AK, harcmistrz, harcerz RP

Jednostka

9 bat. Junackich Hufców Pracy (VIII-IX 1939), 4 komp. 7 Dyw. Piechoty gen. Wł. Andersa (II –V.1942), 9 dywizjon artylerii przeciwlotniczej 8 Dywizji Piechoty WP na Zachodzie (V-VII. 1942), komp. sztabowa 20 pp. (VII-XI.1942), Sekcja Dyspozycyjna Naczelnego Wodza gen Andersa (XI-1942 – VII.1943), Oddział VI Naczelnego Wodza (VII-IX.1943), Odział V Łączności Obszaru Lwowskiego AK (XI 1943-VI.1945), d-ca plutonu łączności radiowej „Palma”, „Opacz”, czł. oddziału partyzanckiego kpt. „Draży” (Dragana Sotirowiča) 14 Pułku Ułanów Jazłowieckich (VI-VII.1945).

Najważniejsze fakty z życia

Dwukrotny więzień sowieckich łagrów XII.1939-II.1942, VI.1945-1955 – skazany przez Wojenny Trybunał Wojskowy NKWD na łączną karę 25 lat więzienia. Trzykrotnie ranny. Kawaler Orderu VM

Osiągnięcia lotnicze

Cichociemny, po Szkole Podchorążych Rezerwy w RPA (1942). Zrzucony na teren Polski w 1943 r.

Osiągnięcia i zainteresowania pozalotnicze

Jego pasją było harcerstwo. Przez „Gromadę Wilczków” (szóstkowy i przyboczny drużynowego 1927-1932) – trafił do VII DH im. Zawiszy Czarnego przy Gimn. Matematyczno-Fizyczne im. Zawiszy Czarnego w Stanisławowie, które ukończył w 1939 r. zdobywając kolejne stopnie i pierwszy instruktorski – podharcmistrza. W l. 1932-1935 zostaje wodzem „Wilczków” i przybocznym drużynowego VII SDH, a nast. drużynowym tej drużyny (1935-1939), a w l. 1938-1939 także czł. k-ndy ds. szkolenia zastępowych Hufca Harcerzy w Stanisławowie. Po powrocie z sowieckich łagrów pozostał wierny harcerstwu. W latach odradzania się (1957-1958) ZHP podjął w nim czynną działalność (członek KH Lublin Wschód, kierownik referatu szkolenia, założyciel i przewodniczący Kręgu Instruktorskiego przy FSC (1956-1962). Po ponownej „socjalizacji” ZHP w latach gomułkowskich, do grudnia 1970 r. działał społecznie głównie na terenie osiedla Bronowice. Pełni funkcję przewodniczącego KPH przy Kole ZBoWiD os. Bronowice w Lublinie. Od roku 1971 ponownie aktywny w ZHP: zostaje drużynowym i k-ntem Związku Drużyn,
p.o. k-nta Rejonu ZHP „Bronowice”, k-ntem Kręgu Instruktorskiego „Czerwone Berety” (1971-1979); następnie zostaje Naczelnikiem i z-cą Naczelnika Poczty Harcerskiej Chorągwi (1974-1988), z-cą i przew. (1979-1982) Kręgu Instruktorskiego „Szaniec”, z-cą przew. Komisji Rewizyjnej (1981-1982) i przew. Komisji Historycznej (1981-1984) Lubelskiej Chorągwi ZHP, drużynowym 108 LDH „Czerwone Berety” przy Klubie Osiedlowym „Bronowice” (1982-1984), prezesem Klubu Oficerów Rezerwy LOK przy KH Lublin-Miasto (1984-1986). Współ-organizował wystawy poświęcone dziejom harcerstwa. W l. osiemdziesiątych odnowił wiele kontaktów z b. akowcami z terenu Lwowa i współwięźniami sowieckich łagrów. Rozpoczął pisanie wspomnień, nagrał dla Archiwum Wschodniego obszerną relację o pobycie w obozach. Był człowiekiem prawym, niezwykle skromnym, uczynnym i życzliwym każdemu. Praca społeczna, a szczególnie harcerstwo, było jego życiową pasją. W swych wspomnieniach pisze: „dla instruktora najważniejszą powinna być praca z drużyną”.
„Był z tych, którym wystarczyło spojrzeć w oczy i już się wiedziało: to jest dobry i dzielny człowiek. Odważny i zarazem skromny. Wzbudzał zaufanie i sympatię. Umacniał wiarę w człowieka. Nawet wtedy, gdy pozornie wszystko człowieczeństwu zaprzeczało. Taki… musiał być harcerzem. I nim był: całym życiem przez całe swoje 69 lat. Przeszedł burze i przeżył przygody tak wyjątkowe, że mogłyby być kanwą filmu wojenno-sensacyjnego. Wyjątkowe, nawet jak na pokolenie Kolumbów”.


Klemens Felicjan Lechnicki
ur. 21 czerwca 1918 r., Serebryszcze, zm. 1 lipca 1944 r., w rejonie Le Bois Carre k. Beauvilliers

Stopień

kapral podchorąży

Jednostka

300 Dywizjon Bombowy „ Ziemi Mazowieckiej”

Najważniejsze fakty z życia

Jedyny syn( trzy siostry) Felicjana Kajetana i Anny z Bobińskich. Pochodził z rodziny ziemiańskiej herbu Zadora. W 1936 ukończył Gimnazjum im. Stefana Czarnieckiego w Chełmie. Będąc członkiem Grupy Literackiej „Wiry” publikował wiersze. Ukończył studia polonistyczne na Uniwersytecie Warszawskim, działał jako poeta i publicysta. W czasie wojny został aresztowany przez Niemców. Po zwolnieniu z więzienia przedostał się do Anglii, gdzie został strzelcem pokładowym na bombowcu Lancastera. Jednostka stacjonowała w Faldingworh. Zginął w trakcie walk w Normandii, podczas bombardowania węzła kolejowego Vierzon , zestrzelony przez niemiecki myśliwiec w drodze powrotnej.

Osiągnięcia lotnicze

Krzyż Walecznych, Medal Lotniczy


Antoni Ostowicz
ur. 22 maja 1911 w Rożdżałowie, zg. 11 sierpnia 1940, w walkach nad kanałem La Manche

Stopień

W lutym 1932 awansowany do stopnia starszego szeregowego, a 19 marca kaprala; 1934- awans do stopnia podporucznika, 19 marca 1939 awans do stopnia porucznika.

Jednostka

Kapral podchorąży przydział do eskadry treningowej 1 Pułku Lotniczego w Warszawie; obserwator i pilot w 22 Eskadrze 2 Pułku Lotnictwa w Krakowie, 123 i 121 Eskadra 2 Pułku Lotniczego- oficer techniczny od 1937, pilot Eskadry Prototypów Samodzielnego Dywizjonu Doświadczalnego Lotnictwa, 16 lipca 1940- przydział do brytyjskiego 145 Dywizjonu Myśliwskiego RAF w Tangmere.

Najważniejsze fakty z życia

Ukończone szkoły: szkoła powszechna w Chełmie, Męskie Seminarium Nauczycielskie w Chełmie, przeszkolenie wojskowe w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu, Szkołą Podchorążych Rezerwy Lotnictwa w Dęblinie( ukończył ją w sierpniu 1932), Centrum Wyszkolenia Oficerów Lotnictwa w Dęblinie(1934), Kurs Wyższego Pilotażu w Grudziądzu, w 1939 rudział w ewakuacji samolotów dywizjonu na lotnisko Ogrodzieniec i Wielick, ewakuacja Szkoły Podchorążych Lotnictwa w Malowanej, pierwsze walki w Bitwie o Wielką Brytanię
(19 lipca 1940) i udział w:
– zestrzeleniu samolotu Heinkel 111,
– uszkodzenie Dorniera215(31 lipca),
– zestrzelenie Messesrchmitta Bf 109,
– uszkodzenie Heinkla 113( 8 sierpnia),
– w sierpniu akcja powstrzymania nalotu 100 bombowców Junkers 88 na miasto Portland.
Pierwszy polski lotnik, który zginął w Bitwie o Anglię – 11 sierpnia 1940 – godz. 10:45 – w tej samej akcji poległ również kpt. Michał Stęborowski z 238 Dywizjonu Myśliwskiego RAF.

Osiągnięcia lotnicze

Pierwsze miejsce w ogólnopolskich Centralnych zawodach Myśliwskich w Toruniu( razem z por. Władysławem Nowakiem oraz kpr. Janem Kremskim), Krzyż Walecznych (dwukrotnie), Polowa Odznaka Pilota.

Dygresja

imię Antoniego Ostowicza nosi Laboratorium Nawigacji Lotnictwa PWSZ w Chełmie, w Rożdżałowie na budynku świetlicy jest tablica pamiątkowa, która została odsłonięta podczas uroczystości przy asyście honorowej Kompanii Reprezentacyjnej Sił Powietrznych z 41 Bazy Lotnictwa Szkolnego w Dęblinie oraz w obecności ambasadora Wielkiej Brytanii w Polsce, Robina Burnetta.

Franciszek Jach
ur. 28 stycznia 1894 r. w Januszkowie, zg. 9 maja 1944 r. w Lublinie

Pseudonim

Pan Krajcio

Stopień

Kapitan pilot

Jednostka

Grupa bojowa Powstania Wielkopolskiego, 1 Wielkopolska Eskadra Lotnicza, 12 Eskadra Wywiadowcza, Szkoła Obserwatorów Lotniczych, 3 Pułk Lotniczy, 112 Eskadra Myśliwska, Eskadra Treningowa 3 Pułku, Centrum Wyszkolenia Lotnictwa w Dęblinie

Najważniejsze fakty z życia

Po złożeniu egzaminu maturalnego rozpoczął studia prawnicze, jeden z założycieli Związku Lotników Polskich w 1922 r. Walczył na froncie Galicyjskim, 9 maja 1919 roku trafił do niewoli skąd uciekł i wrócił do swojej eskadry.

Osiągnięcia lotnicze

Zdobył pierwszy samolot Powstania Wielkopolskiego i stał się pierwszym lotnikiem powstańczym, oblatał pierwszy polski szybowiec wyczynowy NN-1, ustanowił na szybowcu „Czajka” krajowy rekord długości lotu 3 godziny 12 minut, oblatał zbudowany w warsztatach CWOL bezogonowy szybowiec „Żabuś II”, odznaczony Orderem Virtuti Militari

Osiągnięcia i zainteresowania pozalotnicze

We wrześniu 1939 organizował obronę przeciwlotniczą najpierw Dęblina, następnie Lublina i Zamościa. Przeszedł do konspiracji w Lubelskim Okręgu AK, wytyczał zrzutowiska odbiorcze na Zamojszczyźnie

Franciszek Żwirko
ur. 16 września 1895 r. w Święcianach, zm. 11 września 1932 r. w Cierlicko (Czechy)

Stopień

Kapitan pilot

Jednostka

674 Pułk Piechoty (armia rosyjska), 1 Pułk Lotniczy, 18 Eskadra Myśliwska, Szkoła Pilotów w Bydgoszczy – instruktor, Centrum Wyszkolenia Oficerów Lotnictwa w Dęblinie

Najważniejsze fakty z życia

Wraz z Wigurą wygrali zawody Challange 1932 startując na RWD-6, samolocie polskiej konstrukcji, uzyskując łącznie 461 pkt.

Osiągnięcia lotnicze

Zainicjował loty nocne, uzyskując w tym celu zezwolenie z Ministerstwa Spraw Wojskowych, uczestniczył w zawodach I Lot Małej Ententy i Polski, 16 października 1929 r. razem z Antonim Kocjanem ustanowił na RWD-2 światowy rekord wysokości w kategorii II samolotów lekkich (4000m). Wyczyn ten został uznany przez FAI, dzięki czemu Polska po raz pierwszy została wpisana do rejestru światowych rekordów lotniczych, 7 sierpnia 1931 r. przystąpił do pobicia rekordu świata wysokości w kategorii II samolotów lekkich. Startując na RWD-7 uzyskał wysokość 5995 m.,

Osiągnięcia i zainteresowania pozalotnicze

Miłośnik zwierząt. Miał ulubionego psa


Stanisław Wigura
ur. 1 kwietnia 1901 r. w Warszawie, zm. 11 września 1932 r. w Cierlicko (Czechy)

Stopień

Inżynier mechanik, pilot

Jednostka

8 Pułk Artylerii Polowej

Najważniejsze fakty z życia

Udział w wojnie Polsko-Bolszewickiej, Studia na Wydziale Mechanicznym Politechniki Warszawskiej,wraz z Rogalskim i Drzewieckim konstruował i budował samoloty RWD

Osiągnięcia lotnicze

Wygrana w Challange 1932 r., był współkonstruktorem samolotów: RWD-1, RWD-2, RWD-3, RWD-5, RDW-6, RWD-7. Nie zdążył dokończyć projektu samolotu RDW-8.

Osiągnięcia i zainteresowania pozalotnicze

Zainteresowania mechaniczne


Jadwiga Piłsudska-Jaraczewska
ur. 28 lutego 1920 r. w Warszawa, zm. 16 listopada 2014 r. w Warszawie

Najważniejsze fakty z życia

Córka Józefa Piłsudskiego, Marszałka Polski, i Aleksandry Piłsudskiej z domu Szczerbińskiej. Wychowywała się w Sulejówku i w Warszawie, gdzie mieszkała z ojcem w Belwederze. Uczęszczała do Prywatnego Gimnazjum Żenskiego Wandy z Posseltow Szachtmajerowej, gdzie przed wybuchem wojny uzyskała świadectwo dojrzałości.
Jako 12 latka zainteresowała się lotnictwem, składając modele samolotów. Pierwsze szkolenie szybowcowe odbyła w 1937 r. w Sokolej Górze koło Krzemieńca na Wołyniu, następne kategorie szybowcowe zaliczyła w Bezmiechowej w Bieszczadach. Była członkiem Aeroklubu Warszawskiego. W początkowym okresie II wojny światowej wydostałą się wraz z matką i siostrą przez Litwę do Sztokholmu a następnie do Wielkiej Brytanii. Studiując od 1940 r. architekturę na Uniwersytecie Cambridge ubiegałą się o przyjęcie do Air Transport Auxiliary (ATA), cywilnej organizacji zajmującej się na terenie Wielkiej Brytanii rozprowadzaniem wyprodukowanych, bądź wyremontowanych samolotów z fabryk i warsztatów do baz RAF. Została zakwalifikowana do ATA w 1942 r. – gdy obniżono wymagania dla kandydatek i rozpoczęto nabór szybowniczek.
Etapy zdobywania kolejnych kwalifikacji i związane z nimi przydziały służbowe od 15 lipca 1942 r. :
– szkoła pilotażu początkowego IFTS (Initial Flying Training School), uzyskując 1 klasę pilota ATA,
-praca pilota rozprowadzającego, latając na Magistrach, Hartach i Fairchildach(około 100 godzin spędzonych w powietrzu)
-szkoła pilotażu zaawansowanego AFTS (Advanced Flying Training School), zdobywając 14 marca 1943 r. 2 klasę pilota ATA i uprawnienia do rozprowadzania bojowych samolotów (m.in. Hurricane’ów i Spitfire’ów),
– kurs w White Waltham trwającym od 24 sierpnia do 17 września 1943 r., który dał jej 3 klasę i uprawnienia prowadzenia lekkich samolotów dwusilnikowych, takich jak Anson, Dragon Rapide i Oxford,
– stały przydział do jednostki rozprowadzania samolotów 1 Ferry Pool w White Waltham. Zajmowała się także służbą „taksówkarską” – latając po różnych bazach lotniczych zabierała na pokład samolotu pilotów ATA, którzy dostarczyli już samoloty i wracali do bazy lub rozwoziła pilotów na lotniska, z których dopiero mieli odebrać samoloty do rozprowadzenia. Wielokrotnie odwiedzała polskie jednostki, m.in. dostarczając do dywizjonów myśliwskich Spitfire’y. Piłsudska była jedną z 17 polskich pilotów, w tym jedną z trzech Polek w całym Air Transport Auxiliary.
20 stycznia 1944 r. uzyskała zgodę na urlop z ATA celem dokończenia studiów. Dyplom architekta inżyniera zdobyła w 1946 r. w Polskiej Szkole Architektury na Uniwersytecie w Liverpoolu. Studiowała także urbanistykę i socjologię. Po wojnie pozostała na politycznej emigracji w Wielkiej Brytanii, zamieszkała w Londynie. Początkowo projektowała domy (m.in. swój własny) i pracowała w Wydziale Urbanistyki i Planowania Zarządu Miejskiego w Londynie (London County Council). Później wraz z mężem(1944 r., kpt. Andrzej Jaraczewski, oficer Marynarki Wojennej) otworzyła niewielką firmę produkującą lampy, kinkiety i meble własnego projektu, która stanowiła jej źródło utrzymania.
Jesienią 1990 r. zdecydowała się na powrót do Polski i osiadła w Warszawie, gdzie mieszkała do końca życia. Zajęła się pracą społeczną w założonej przez siebie Fundacji Rodziny Piłsudskich i Towarzystwie Przyjaciół Instytutów Józefa Piłsudskiego. Wraz z siostrą podjęła starania o odzyskanie od państwa polskiego dworku Piłsudskich w Sulejówku (co się udało w 2000 r.) i utworzenie tam Muzeum Józefa Piłsudskiego. Brała także udział w życiu seniorów lotnictwa, uczestnicząc jako gość w spotkaniach i pokazach lotniczych.

Osiągnięcia lotnicze

Przelot na szybowcu „Delfin” w 1938 r. z Bezmiechowej w Bieszczadach do Łukowa na Podlasiu – dzięki doskonałym warunkom pogodowym w ciągu pięciu godzin pokonała 270 kilometrów, dostarczyła około 230 samolotów 21 różnych typów: dwusilnikowych (Anson, Dragon Rapide, Oxford) oraz jednosilnikowych (Albacore, Auster, Barracuda, Defiant, Fairchild, Firefly, Hart, Harvard, Hurricane, Lysander, Magister, Master, Moth, Mustang, Piper Cub, Proctor, Spitfire, Tutor). Jej łączny nalot wyniósł 312 godzin i 35 minut (w tym 32 godziny i 15 minut na dwusilnikowcach). Największy miała za sterami Magistrów (78 godzin i 5 minut), Fairchildów (61 godzin i 45 minut), Spitfire’ów (41 godzin i 50 minut) oraz Hurricane’ów (28 godzin 25 minut). Podczas półtorarocznej służby (licząc z okresami szkolenia) nie miała żadnego wypadku lotniczego ani nie uszkodziła samolotu. W opinii wystawionej przez brytyjskich przełożonych w listopadzie 1943 r. oceniono ją jako „niezwykle obiecującą pilotkę o umiejętnościach powyżej przeciętnej”. Odznaczona Brązowym Krzyżem Zasługi z Mieczami oraz Medalem Lotniczym.

Osiągnięcia i zainteresowania pozalotnicze

Za powojenną działalność odznaczona została Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski.


Jan Chojnacki
ur. 18 września 1923 r. we wsi Susk w powiecie sierpeckim

Stopień

Pułkownik Wojsk Lotniczych

Jednostka

Służba lotniskowa Wojsk Lotniczych (1951-1975). Inżynier – specjalista od budowy lotnisk wojskowych i cywilnych.

Najważniejsze fakty z życia

Autor tekstów i melodii hymnów – pieśni Związku Żołnierzy Wojska Polskiego, Ligi Obrony Kraju, Towarzystwa Naukowego Płockiego, hymnu Mazowsza, hymnu Chorągwi Mazowieckiej ZHP i trzech śpiewników harcerskich z jego utworami, monografii biograficznych i regionalnych, tomików poetyckich.

Osiągnięcia lotnicze

Oprócz udziału w budowie kilkudziesięciu lotnisk, jego największym osiągnięciem jest pierwsze naukowe opracowanie historii polskich lotnisk wojskowych i cywilnych, zamieszczone w książce „Z historii polskiego lotnictwa wojskowego 1918-1939” (Warszawa 1978). Zasłużony działacz lotnictwa sportowego i Aeroklubu RP.

Osiągnięcia i zainteresowania pozalotnicze

Muzyka, poezja, historia wojskowości i regionu, malarstwo, a przede wszystkim harcerstwo, które w roku 1936 rozpoczynał w gimnazjum w Sierpcu a kontynuował w Płocku. W roku 1945 odtwarzał oraz prowadził macierzystą 98 Mazowiecką Drużynę Harcerzy. Należał do komendy hufca ZHP w Sierpcu, następnie Płocku. Przez szereg lat wybierany był do Rady Chorągwi Płockiej i z jej ramienia brał udział w trzech krajowych zjazdach ZHP. Posiada stopień Harcerza Rzeczypospolitej oraz harcmistrza. Podejmował też zadania teoretyczno-wychowawcze, np. w książce: „Druhu Drużynowy, pogadajmy o harcerskim sposobie bycia.” Przez parę lat pełnił w Warszawie funkcję wiceprzewodniczącego Krajowej Rady Harcerskich Kręgów Seniorów (Dzisiaj Wydział Seniorów GK ZHP) i z jej ramienia brał udział w konferencjach międzynarodowego ruchu skautów dorosłych (ISGF). Przełożył na język polski hymn tego stowarzyszenia, jak również Hymn Europy. Organizator i wykonawca kilkudziesięciu wieczorów przy harcerskim ognisku w własnymi gawędami, piosenkami m.in. podczas Ogólnopolskich Złazów Seniorów ZHP.


Michał Bartler
ur. 26 września 1982 r. w Puławach

Najważniejsze fakty z życia

Przygodę z lotnictwem rozpoczął w wieku 15 lat, już po roku wylatał srebrną odznakę szybowcową, od początku pasjonowało go latanie rajdowo-nawigacyjne

Osiągnięcia lotnicze

Występ w rajdowo-nawigacyjnej kadrze juniorów, podczas rozgrywanych w Herning (Dania) XVI Mistrzostwach Świata w Lataniu Precyzyjnym był najmłodszym uczestnikiem spośród 70 zawodników z 12 państw, 3 krotny mistrz Polski Juniorów, wice mistrz Polski Seniorów


Raport z przeprowadzonych działań

Druhno Drużynowa,
Druhu Drużynowy

Podziel się z nami opinią z realizacji propozycji programowej. Za pomocą poniższego formularza opisz działania jakie zostały przeprowadzone w Twojej gromadzie/drużynie. Możesz przesłać nam zdjęcia z prowadzonych zajęć, możesz też przesłać konspekt zajęć, materiały z jakich korzystaliście.

Twoja opinia pomoże nam podsumować realizację kampanii a w przyszłości przygotowywać kolejne ciekawe i interesujące propozycje dla gromad i drużyn.


Propozycję programową przygotowali
Zespół Koordynacyjny Kampanii Bohater w składzie:

  • hm. Wojciech Miazga
  • hm. Joanna Godziszewska
  • phm. Małgorzata Wyrostek

Zespół Ekspercki ds. Kampanii Bohater w składzie:

  • pwd. Jacek Zagożdżon
  • hm. Stanisław Dąbrowski
  • pwd. Agnieszka Lubaszewska
Zespół Metodyczny Chorągwi Lubelskiej ZHP w składzie:

  • hm. Diana Madejska-Chuchała
  • hm. Wojciech Miazga
  • pwd. Emilia Dziechciarz
  • phm. Małgorzata Wyrostek
  • phm. Adrian Wachowski
  • phm. Sylwia Mazurkiewicz

Referat Harcerski Chorągwi Lubelskiej ZHP w składzie:

  • hm. Wojciech Miazga
  • phm. Katarzyna Jachymek
  • pwd. Róża Słowikowska
  • pwd. Mateusz Sergiel